Tanrı’yı Hiç Duymamış Kişiler Ne Olacak?

21 Eylül 2009 Yorum yok

tanrı sözü
Bir ilahiyat öğretmeni olarak zaman zaman meraklı öğrencilerimin soruları ile karşılaşıyorum. Bu tarz merak sorularını hiçbir zaman bilgisayar listesi haline getirmemiş olmama rağmen sık sık sorulan soruları sıralamaya kalksam bu soru liste başında yer alan sorulardan olurdu. Sık sık sorulan sorulardan biri “Mesih İsa’yı duymamış Afrika’da yaşayan zavallı bir yerliye ne olacak?” sorusudur. Bu sorudaki derin kaygı, modern çağın medya iletişiminden yararlanamayan, yeryüzünün ücra bir köşesinde yaşayan insan içindir. Bu kişi Kutsal Kitap’ın müjdesinden en ufak bir söz bile duymaksızın yaşamış ve ölmüştür. Böyle bir kişi Tanrı önünde ne olacaktır?

Bu soru neden sıklıkla sorulmaktadır? Neden birçok öğrenci bu soruya takılıp kalmıştır? Belki bu merakı teşvik eden başka faktörler vardır. Her şeyden önce, Batı dünyası, Hristiyanlığın temelinde Tanrı sevgisini olduğu konusundan yeterli bilgiye sahiptir. Buna ilave olarak Hristiyan inancının özünün Mesih’in eşsiz kişiliğinin önemi ve yaptığı işler olduğu konusunda da ortak bir anlayış vardır. Eğer Mesih eşsizse ve kurtuluş için gerekliyse bu konu hakkında hiçbir bilgisi olmayan kişi böyle bir kurtuluştan nasıl yararlanabilir? Eğer Tanrı insanları bu kadar çok seviyorsa o zaman neden hiç kimse bundan’mahrum olmasın diye gökyüzüne ilahi bir mesaj yazmadı? Neden Mesih İsa’nın kurtarışının “müjdesi” ondan yararlanabilme imkanı olan kültürle sınırlıdır?

Soru yalnızca ilahiyat üzerinde bir şeyleri öğrenmeden kaynaklı değil aynı zamanda insanın merhameti ile de alakalıdır. Eğer çok merhametliysek o zaman bizden daha az imkana sahip olan herkese karşı da oldukça hassas olmalıyız. Biz burada baskın ya da emperyalist bir kültür ayrıcalığından bahsetmiyoruz. Biz burada kurtaran bir ayrıcalıktan bahsediyoruz. Tanrı’yı ikna edip bize kurtuluşumuzu ayrıcalıklı olarak sağlayacak olan esaslı bir doğruluğumuz yoktur. Hatta bizim bozulmuşluğumuzdan kaynaklı kurtuluşa olan büyük ihtiyaç üzerinde duran “ayrıcalığımız” bile tartışmalıdır. Günahın evrensel olduğundan beri ister medeni olsun, ister medeni olmasın, ister batılı olsun, ister batılı olmasın bir sınır yoktur ve bu noktada cevap bulmak oldukça zordur.

Mesih İsa’yı Hiç İşitmemiş Olan Suçsuz Kişiye Ne Olacaktır?
Her ne dersek diyelim böyle bir soru ile karşılaşacağımız kesindir. Mesih’i duymayan suçsuz kişilere ne olacaktır?
Sorunun ifade ediliş biçimi aslında cevabı etkileyecektir. Biz “işitmeyen suçsuz kişiye ne olacak?” biçiminde bir soru sorduğumuzda aslında soruyu oldukça önemli sanılarla da yüklemiş oluyoruz. Her ne olursa olsun eğer soruyu böyle soruyorsak cevap oldukça kolay ve açıktır. Mesih’i duymamış suçsuz bir yerli iyi bir durumdadır ve biz böyle bir kişinin kurtuluşu konusunda kaygılanmamalıyız. Suçsuz bir kişinin Mesih’i duymasına gerek yoktur. Böyle bir kişinin kurtulmaya ihtiyacı yoktur. Tanrı suçsuz bir kişiyi cezalandırmaz. Suçsuz kişinin kurtarıcıya ihtiyacı yoktur, kendi suçsuzluğu içinde kendisini kurtarabilir.

Soru böyle bir biçimde sorulduğu zaman dünyada suçsuz insanların olduğu gibi yanlış bir tahmin yürütmeye neden olur. Eğer bu böyleyse (ki Hristiyanlık böyle bir varsayımı kesinlikle reddeder) bu kişiler hakkında kaygı çekmemize gerek yoktur. Fakat hala biz “Mesih’i işitmemiş suçlu kişiye ne olur?” tarzında daha büyük bir soru ile karşı karşıya kalmaktayız.

Suçsuzluk varsayımı farkında olunmadan sorunun içine kaymıştır. Aslında sık biçimde bahsedilen suçsuzluk mükemmel bir suçsuzluk değil de göreceli (nispeten) bir suçsuzluktur. Gördüğümüz kadarı ile bazı kişiler diğer kişilerden daha kötüdürler. Kötülük daha kötü olanın yanında ayrıcalıklı bir konumda olmaktadır. Bir kişi Tanrı’nın emirlerini ayrıntılı bir biçimde bildiği halde kötülük içinde yaşıyorsa ve bu kötülüklerini sürekli tekrarlıyorsa bu kişinin kötülüğü bu konularda bilgisi olmayan kişiden nispeten çok daha berbattır.

Diğer taraftan eğer uzaktaki bu yerli suçluysa, bu kişinin suçu nerede bulunmaktadır? Hiç işitmediği Mesih’e inanmadığı için mi suçludur? Eğer Tanrı adilse bu adil olmayacaktır. Eğer Tanrı hiç işitme şansı olmayan bir kişiyi mesajına cevap vermiyor diye suçlayacaksa o zaman bu büyük bir adaletsizlik olacaktır. Tanrı’nın açıkladığı adaleti ile taban tabana uyumsuzluk olmuş olacaktır. Mesih’i işitmedilerse kimsenin bundan ötürü cezalandırılmayacağı konusunda tamamen emin olabiliriz.
Şöyle rahat bir nefes almadan önce bu yerlinin henüz boynundaki ipten kurtulmadığını aklımızda tutalım. Bazıları böyle bir soru üzerinde düşünmeyi bu noktada kesmekte ve kendi görüşleri ile çabucak kendilerini rahatlatmaktadırlar. Bu noktada dile gelmeyen varsayım yalnızca Tanrı’ya karşı küfrün yalnızca Mesih’i kabul etmemek olduğudur. Bu yerli kişi bu konuda suçlu olmadığına göre bırakalım gitsin. Aslında bu kişiyi kendi başına bırakmak ona yapabileceğimiz en büyük yardım ve kurtarmadır. Eğer biz bu yerliye gider Mesih’i anlatırsak onun ruhunu sonsuz bir tehlike içine atmış olacağız. Böyle bir durumda Mesih’i bilmiş olacaktır ve eğer O’nu reddederse artık bu konuda bilgisiz olduğu gibi bir özrü olmamış olacaktır. Bu durumda yapabileceğimiz en iyi hizmet susmayı korumamızdır.

Fakat eğer yukarıdaki varsayımımız doğru değilse ne olacak? Eğer başka şeyler de Tanrı’ya karşı küfürse? Bu, durumu değiştirecek ve dogmatik uykumuzdan bizi uyandıracaktır. Eğer bir kişi Mesih’i duymadığı halde Baba Tanrı’yı işitmiş ve reddetmişse ne olacak? Baba Tanrı’yı reddetmek Oğul Tanrı’yı reddetmek gibi ciddi midir? Daha ciddi görülmese bile eşit derecede ciddidir.

Tanrı Hakkında İşitmiş Olan Kişi için Ne Diyebiliriz?
Bu noktada Yeni Antlaşma insanın evrensel olarak günahlılığını belirlemektedir. Yeni Antlaşma her konumda Baba Tanrı’yı reddetmiş bir dünyaya Mesih İsa’nın geleceğini duyurmaktadır. Mesih İsa kendisi: “Sağlamların değil, hastaların hekime ihtiyacı var. Gidin de, “Ben kurban değil, merhamet isterim sözünün anlamını öğrenin. Çünkü ben doğru kişileri değil, günahkarları çağırmaya geldim” (Matta 9:12,13) demektedir.

Mesih’i duymamış kişi hakkında cevap Romalılar 1. bölüm 18. ayetle başlayan bölümde bulunmaktadır. Bu bölüm Tanrı öfkesinin şiddetli bir biçimde vahyedilmesi ile başlar:
“Haksızlıkla gerçeğe engel olan insanların bütün tanrısızlığına ve haksızlığına karşı Tanrı’nın gazabı gökten açıkça gösterilmektedir.”
Dikkat edersek burada Tanrı’nın öfkesi suçlulara ve bilgisizlere karşı değil ama Tanrısızlara ve kötülere karşıdır. Bu ne çeşit bir kötülüktür? “Tanrısızlık” ve “kötülük” kelimelerinin her ikisi de etkinliği genel anlamda tanımlayan kelimelerdir. Aynı zamanda “Bastırılmaya çalışılan gerçek nedir?” diye sormamız gerekmektedir. Metnin geri kalan kısmı bunu açıklamaktadır:
“Çünkü Tanrıya ilişkin bilinen ne varsa, gözlerinin önündedir; Tanrı hepsini gözlerinin önüne sermiştir. Tanrı’nın görünmeyen nitelikleri sonsuz gücü ve Tanrılığıdünya yaratılalı beri O’nun yaptıklarıyla anlaşılmakta, açıkça görülmektedir. Bu nedenle özürleri yoktur. Tanrı’yı bildikleri halde O’nu Tanrı olarak yüceltmediler, O’na şükretmediler. Tersine, düşüncelerinde budalalığa düştüler; anlayışsız yüreklerini karanlık bürüdü” (Romalılar 1:19-21).

Burada elçi ilahiyatçıların “genel vahiyle” demek istediklerini tanımlamaktadır. Bu, Tanrı’nın basit bir biçimde bir şeyi ifade ettiği anlamına gelmektedir. Vahyin “genel” karakteri iki şeyi ifade etmektedir, içerik ve seyirci. Genel içerik Tanrı’nın ayrıntılı bir biçimde tanımını kapsamaz. Kutsal Üçlük bu vahyin içinde olan bir bölüm değildir. Tanrı, sonsuz güç ve ilahiliğin sahibi olduğunu ifade eder. Bu vahiy, bu vahyi kabul eden herkesi içermektedir. Tanrı kendisini ufak çaplı seçkin bir akademik ve din adamlarından oluşan bir gruba açıklamamaktadır, o kendisini herkese açıklamaktadır.

Bu metin genel vahiy konusunda ne açıklamaktadır? Herşeyden önce, Tanrı hakkındaki konuların açık ve anlaşılır olduğunu görürüz. Bu bilgi oldukça sade ve açık bir yolla gösterilmiştir. Bu bilgi gizli bir bilgi değildir.

İkincisi, bilginin tam anlamı ile hedefine ulaştığını öğreniriz. Tanrı basit bir biçimde kabul edilsin ya da edilmesin farketmez diyerek genel bir vahiyde bulunmamıştır. Burada “Tanrıyı bildiler” diyor. Burada kişinin problemi Tanrı’yı bilmemesi problemi değildir; problem doğru olarak bildikleri bilgiyi reddetmeleri problemidir.
Üçüncüsü, böyle bir vahyin dünyanın kuruluşundan beri var olduğunu öğreniyoruz. Ve bu vahyin sürekli bir biçimde devam eden bir vahiy olduğunu öğreniyoruz.
Dördüncüsü, vahyin bir yaratılış yolu olarak geldiğini öğreniyoruz. Tanrı’nın görünmez doğası “yarattığı bütün şeyler aracılığı ile” kendisini ifade ediyor. Bütün yaradılış varlığının sahibinin muhteşem bir göstericisi olarak muhteşem bir tiyatro oluyor.

Beşincisi, biz vahyin kişide hiçbir özür bırakmaksızın yeterli olduğunu öğreniyoruz. Bu nedenle metin, “özürleri yoktur” demektedir. Elçilerin aklında yer eden bu özürler acaba nelerdi? Genel vahyin dışarda bıraktığı özürler nelerdi? Açıkçası bu dışarıda kalan özür bilgisizlik özürüdür. Eğer elçi bu genel vahiy konusunda haklıysa o zaman hiç kimse Tanrı’ya şunu söyleyemez: “Özür dilerim, Sana ibadet ve hizmette bulunamadım. Varlığından haberim yoktu. Eğer haberim olsaydı ^enin en itaatkar hizmetçin olurdum. Ben militan bir ateist değildim. Yalnızca agnostiktim (Tanrı’nın bilinemeyeceğine inanıyordum). Senin varlığını ispat edecek yeterli bir kanıtım yoktu.” Eğer Tanrı kendisini açık bir biçimde bütün insanlara açıkladıysa, hiçbir kişi bilgisizliğini Tanrı’ya ibadet etmeme konusunda bir özür olarak kullanamaz.

Bilgisizlik belli durumlarda belli konular için bir özür olarak kullanılabilir. Roma Katolik kilisesi kendi ahlak ilahiyatını, yenilebilir bilgisizlik ve yenilemez bilgisizlik arasındaki ayrıma bağlamıştır. Yenilebilir bilgisizlik üstesinden gelinebilir bilgisizliktir. Bunun özrü yoktur. Yenilemez bilgisizlik ise üstesinden gelinemeyecek bilgisizliktir. Özrü vardır.
Mesela bir TeksasTı sürücünün Kaliforniya’ya veya San Fransisko’ya kadar araba sürdüğünü düşünün. San Fransisko kent sınırlarına geldiğinde kırmızı ışıkta geçti. Bir polis memuru da sürücüyü durdurup ceza kesti. Sürücü, “Ben Teksaslıyım. Kaliforniya’da kırmızı ışıkta geçmenin yasak olduğunu bilmiyordum” diye bağırmaya başladı. Böyle bir bilgisizlikten dolayı özrü olduğu anlamına gelir mi? Elbette ki gelmez. Eğer bir Teksaslı Kaliforniya’da araba sürecekse o yörenin trafik yasalarını bilmek zorundadır. Yasalar öğrenmek isteyenler için açıkça yazılmıştır ve kilit altında tutulmamaktadır. Bu adamın bilgisizliği yenilebilir bir bilgisizliktir ve kişiye özür payı bırakmamaktadır.

Diğer taraftan, örneğin San Fransisko yetkilileri hızlı bir şekilde gelir elde etmek için gizli bir toplantı yapıyor ve yeşil ışıkta geçme kırmızı ışıkta durma kuralını değiştiriyorlar. Yasayı ihlal edenden de 100$ para almaya karar veriyorlar. Bunun üzerine her ışıklı kavşakta kırmızıda durup yeşilde geçene ceza kesiyorlar. Yakalanan sürücülerin bilgisizliklerinden ötürü özürleri var mıdır? Evet, bu kişilerin bilgisizlikleri yenilmez bilgisizliktir ve özürleri vardır.

Bu nedenle Mesih’i hiç işitmemiş kişinin bu konuda bilgisizliğini özür olarak ortaya koyabilir, ama Baba Tanrı’ya saygısızlık anlamında bilgisizliğini özür olarak kullanamaz.
Fakat insanlar zaten dünya dinlerinin bir köşesinde bunu yaşamıyorlar mı? Kendi dinlerinin etkinliği bu kişileri Tanrı öfkesinin tehlikesinden uzaklaştırmıyor mu? Antropologların dediği gibi insan homo religiosus değil mi, bu anlamda din evrensel değil mi? Belki böyle kişiler kendi dinsel inançlarında yeterince eğitilmiş ve mantıklı olmayabilirler. Belki totem direklere, ineklere tapabilirler. En azından yapabildiklerinin en iyisini yapmaya çalışıyorlar. Daha iyisini bilmiyorlar. İneklere tapman bir toplumda doğup büyüdülerse nasıl farklı bir yolu denemeyi öğrenebilirler?

Bu noktada tam olarak genel vahiy fikri mahvedilmiştir. Eğer Pavlus doğruysa, dini uygulama putperestliği kabul etmemektedir, aksine suçu belirginleştirir. Bu nasıl mümkün olmaktadır? Pavlus genel vahiy konusunu şu sözleri ile işlemeye devam etmektedir:
“Akıllı olduklarını ileri sürerken akılsız olup çıktılar. Ölümsüz Tanrı’nın yüceliği yerine ölümlü insana, kuşlara, dört ayaklılara, sürüngenlere benzeyen putları yeğlediler… Tanrı’yla ilgili gerçeğin yerine yalanı koydular. ‘Yaradandın yerine yaratığa tapıp kulluk ettiler. Oysa Tanrı sonsuza dek övülmeye layıktır! Amin” (Romalılar 1:22-25).

Elçi burada putperestliği dikkatle incelemektedir. Bunu gerçeğin bozulması olarak görmektedir. Tanrı’nın gerçeği ile yalan arasında bir değişme söz konusudur. Tanrı’nın yüceliği yaratılanın yüceliği ile yer değiştirmektedir. Yaratık ibadeti dindir, fakat bu putperestlik dinidir. Putlara tapınmada ateşli olmak Tanrı’nın yüceliğini ve ilahiliğini ateşli bir biçimde küçültmek anlamına gelmektedir. Eğer Tanrı açık bir biçimde yüceliğini ilan ediyorsa ve bu yücelik yaratıklara ibadetle değişiyorsa, sonradan gelen bir iman Tanrı’yı hoşnut etmez.

Bu nedenle kişilerin dindar olması Tanrı’nın onlardan hoşnut olduğu anlamına gelmez. Putperestlik tamamen Tanrı’yı küçültmeyi temsil etmektedir. Tanrı’yı yaratık seviyesine düşürmek Tanrı’yı ilahiliğinden soymak anlamındadır. Putperest din Tanrı’yı doğru bir biçimde araştırma teşebbüsünde bulunmak değil, Tanrı’nın kendi vahyini reddetme temelinde bir tanrı aramak demektir.

Putperestler Nasıl Yargılanacaklardır?
Yeni Antlaşma’ya göre insanlar sahip oldukları ışığa göre yargılanacaklardır. Eski Antlaşma’nın bütün elemanları dünyanın bir ucunda yaşayan bazı kişilerce bilinmemektedir. Fakat bildiğimiz bir şey “yüreklerindeyazılı” bir yasanın var olduğudur (Romalılar 2:15) Henüz bilmedikler ve bulmayı istedikleri yasa ile yargılanırlar. Bir kişi kendisi bile üretmiş olsa kendi ürettiği bir yasayı tam olarak tutamaz.

Bir gün ofisimde “zoraki dinleyici” konumunda bir üniversite öğrencisine yardımcı olma durumundaydım. Annesinin zoruyla gelmişti. Annesi oldukça ateşli bir Hristiyandı ve oğlunun da Hristiyan olması için çok uğraşıyordu. Çocuk annesinin bu konudaki zorlamalarından ötürü yılmış ve inanç karşıtı olmuştu. Aile değerleri ile çatışma konumunda bir duruma gelmişti. Benimle konuştuğunda herkesin kendi etik kurallarını oluşturma hakkına sahip olduğunu ileri sürüyordu. Ahlak olarak kendi ahlakını belirleme yanlısıydı. Annesinin kendi inancını gırtlağına basıp aktarmaya çalışmasından büyük rahatsızlık duyuyordu.

Annesinin yöntemine neden karşı durduğunu sordum. Eğer annesi kendi ahlakını kendisi belirleme durumundaysa o zaman inandığını başkasına da aktarmaya çabalaması doğal karşılanmalıydı. Annesinin anlayışı da kendi inancını başkalarına dayatma şeklindeydi. Annesinin kendisine karşı fazla hassas olmaması nedeniyle aslında Hristiyan ahlak anlayışına göre tutarlı davranmadığını açıkladım. Aksine annesi oğlunun ahlak anlayışına göre davranıyordu. Konuşmamız sırasında inandığı şeyin, kişilerin kendi inandığı şeye etki yapana dek inandıklarını yapabilmeleri olduğunu anladı. Kendisi için belli bir etik, herkes içinse başka bir etik istiyordu. Başkalarının davranışlarından şikayetçi olurken etiğe bakış açımızın en dip noktasının ne olduğuda açığa çıkmaktadır.

Afrika’da paganismin bir etiği vardır. Fakat bu etik bile bozulmuştur. Bu nedenle, Tanrı’nın yargısını üzerlerine çekmektedirler. Bazen medeniyetten uzak oldukları için ilkel yaşam lekelenmemiş bir yaşam olarak hayal edilmektedir. Aslında bu tarz bir düşünce gerçeğe uygun değildir.
Dünyanın bir köşesindeki kişi eğer Mesih isa’yı işitmemişse bu konuda yargılanmayacaktır. Duyduğu halde reddettiği ve yüreğine yazılmış yasasına itaat etmediği için yargılanacaktır. Tekrar etmek gerekirse, kişiler işitmediklerinden değil, işittiklerinden yargılanacaklardır.

Eğer bütün insanlık Baba’yı işittikleri halde doğal olarak O’nu reddettilerse, bunu Mesih İsa’da sunulan kurtuluşun izlenmesi izlemektedir. Daha önce Baba hakkındaki vahyin reddi Mesih İsa hakkında hiçbir şey bilmeme tehlikesini de beraberinde getirmektedir. Mesih’i işitip O’nu reddetmek bu defa iki kez daha büyük tehlike doğurmuş olacaktır. Bu durumda yalnız Baba değil aynı zamanda Oğul da reddedilmiştir. Bu nedenle İncil’in her vaaz edilişi iki ucu keskin kılıç olmaktadır. İncil inanan için yüceliğin kokusu, reddeden için ölümün kokusudur.

Bir Yerli Nasıl İşitebilir?
Eğer bir kişi Mesih’i duymamışsa oldukça ciddi bir biçimde tehlikededir, böyle kötü bir durum nasıl halledilebilecektir? Cevap elçi Pavlus’un açıklamasında yatmaktadır:
“Ama iman etmedikleri kişiye nasıl yakaracaklar? Duymadıkları kişiye nasıl iman edecekler? Tanrı sözünü yayan olmazsa, nasıl duyacaklar? Sözü yaymaya gönderilmezlerse, sözü nasıl yayacaklar? Yazılmış olduğu gibi, ‘İyi haber müjdeleyenlerin ayakları ne güzeldir!9″ (Romalılar 10:14,15).

Elçi burada kilisenin misyona olan ihtiyacını tekrarlamaktadır. Misyon (Latince’de göndermek) Tanrı sevgisi ile başlamaktadır. Tanrı dünyayı öyle sevdi ki kendi Oğlunu dünyaya gönderdi. Mesih’in misyonu Baba’yı reddedenler içindir. Reddedilen Baba Oğlunu göndermiştir ve Oğul da Kilisesini göndermiştir. Bu kilisenin dünyaya olan misyonunun temelini oluşturmaktadır. Bu henüz işitmemiş olanlar için Mesih’in buyruğudur. Bir vaaz eden olmaksızın işitemezler ve gönderilmeksizin bir vaaz eden de olamaz. Mesih’in buyruğu şudur; İncil her bir diyarda ve her bir millete, her bir kabileye ve her bir konuşulan dilde, her bir yaşayan cana vaaz edilmelidir. Eğer bu buyruk kilise aracılığı ile milletlere götürülürse, “işitmemiş olanlara ne olacak” gibi bir soru fazla bir anlam ifade etmeyecek.

Hristiyan, bu hiç işitmemişlerle ilgili soruyu hallettikten sonra ikinci bir soru sormalıdır: “Kilisenin dünya misyonunu yerine getirme konusunda bir şey yapmazsam bana ne olur?” Eğer Hristiyan bu soruyu ciddi bir biçimde ele alırsa o zaman cevabı da aynı derecede ciddi olacaktır. Kişinin yerliler konusundaki kaygısı merhametle başlamaktadır. Aynı şekilde bir merhamet cevabı ile son bulmaktadır.

Mesih’i hiç duymamış kişinin kader sorusu da yalnızca sözlerle değil aynı zamanda bir hareketle cevaplandırılmalıdır. Misyon bir üstünlük ya da sömürü şeklinde değil Mesih’in göndermesine itaatle yapılmalıdır. Herkesin Mesih’e ihtiyacı vardır. Bu ihtiyacı karşılamakta kilisenin görevidir.

Akılda Tutulması Gereken Anahtar Noktalar
1. Herkes Baba Tanrı’yı biliyor (Romalılar 1:18) Müjdeyi işitmemiş olan putperestin problemi bizim evrensel
olarak düşmüşlüğümüzün problemidir. Tanrı’nın kendisini bütün insanlara açıkladığı konusu üzerinde durmalıyız. Bütün insanlar bir Tanrı olduğunu biliyor. Dolayısı ile, hiçbiri bu konuda bilgisiz olduğunu ileri sürüp bunu bir özür olarak kullanamaz.
2.Herkes Tanrı bilgisini çarpıttı ve reddetti Bütün insanlar Tanrı bilgisini çarpıttıklarına ve bilgiyi reddettiklerine göre, hiçbiri suçsuz değildir.
3.Dünyada hiçbir insan suçsuz değildir. Müjdeyi duymaksızın ölen kişiler bilgilerine göre yargılanacaklardır. Baba Tanrı’yı reddettikleri için yargılanacaklardır. Tanrı hiçbir zaman suçsuz kişileri suçlamaz.
4.Tanrı kişilerin sahip oldukları bilgilere göre yargılar. Bir “din” olarak putperestlik Tanrı’yı hoşnut etmez. Aynı zamanda bu durum Tanrı yüceliğini inciterek küçültür (Yeşaya 42:8) Putperestlik insanın Tanrı arayışını değil Tanrı’dan kaçışını temsil eder.
5.Müjde Tanrı’nın kaybolan kişi için kurtuluş armağanıdır. Tanrı, Mesih’i insanlara suçlarından kurtulma şansı vermek için göndermiştir. Eğer bir kişi Mesih’i reddederse o zaman hem Baba’yı hem de Oğul’u reddetmeden ötürü iki kez yargıyı üzerine çekmiş olacaktır (Koloseliler 1:1317).
6.Putperestlerin Baba Tanrı ile barış sağlaması için Mesih’e ihtiyaçları vardır. Mesih’in kendisi putperestleri kayıplar olarak görmektedir.
7.Mesih, herkesin Müjde’yi duyması için kiliseye buyruk vermektedir (Markos 16:15′e bakın).
8.Mesih’i reddetmek iki kez daha fazla yargıyı getirmektedir (2. Timoteos 4:1′e bakın).
9.”Din” insanları kurtarmaz ancak suçlarını arttırır.

Yazan: R.C. Sproul