Sakrament, “sır” anlamına gelir. Ancak bu sır, kimsenin bilmemesi gereken bir sır değildir. Bu sır, İsa Mesih’ten önce saklı kalmışsa da; İsa Mesih’ten sonra elçiler tarafından, tüm uluslara açıklanmıştır. Bu sır, Müjde’nin içinde bulunan Tanrı bilgisidir. Bu sır, öyle yüce ve kutsal bir sırdır ki; Tanrı, ancak biz fiziksel bedenlere sahip olan insanlara, yine fiziksel olarak anlayabileceğimiz şekilde sunmuştur. Sakramentler, fiziksel ögelere iliştirilmiş Tanrı’nın Mesih’de sunduğu vaatlerdir. Mesih’deki sevgisinin görünür hal almasıdır.
Bu yazının tamamını okumak için burayı tıklayın.

Kutsal Kitap’ı (Tevrat, Zebur ve İncil) kesinlikle kabul etmemizin nedeni O’nun Tanrı’nın kendisinin bize esinleyerek vermiş olmasındandır. Bu yüzden her imanlı bu kitabı yaşamının mutlak yetki kaynağı olarak kabul etmelidir. Biliyoruz ki, Kutsal Kitap, Tanrı sözüdür. Ve Tanrı kendi istek ve emirlerini bu kitap aracılığıyla insanoğluna bildirmiştir. Eğer Tanrı’yı tek yetkili olarak kabul ediyorsak, Kutsal Kitap’ın yetkisini de kabul etmemiz gereklidir.
O’nu okurken ya da çalışırken de bu yetkiyi ciddiye almalıyız.
“Kutsal Yazıların tümü Tanrı esinidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek ve doğruluk konusunda eğitmek için yararlıdır” (2. Timoteyus 3:16).

Tanrı Sözünün yetkisini kabul ettiğimizde dolaylı olarak bir söz vermiş oluyoruz. Bu da Tanrı Sözünün dediklerini yerine getirmektir. Yetkiye boyun eğmek, pratikte uygulamayı gerektirir. Tanrı sözünün sadece okuyucuları olmaktan daha ileriye bir adım atmamız gerekir. Bu da uygulamaktır. Tanrı sözünü ve Tanrı’nın bizden ne istediğini öğrendikçe, bunu uygulamamız da gerekecektir. Kutsal Kitap’ın yetkisi sadece O’nu kabul etmek değil, kabul edip hayata geçirmektir. Tıpkı Yakup’un dediği gibi: “Tanrı sözünü yalnız duymakla kalarak kendinizi aldatmayın, bu sözün uygulayıcıları da olun” (Yakup 1:22).”
Yazan: Banu Çelik

“Ama şunu bilin ki, ev sahibi, hırsızın gece hangi saatte geleceğini bilse, uyanık kalır, evinin soyulmasına fırsat vermez. Bunun için siz de hazır olun! Çünkü İnsanoğlu beklemediğiniz saatte gelecektir. Efendinin, hizmetkârlarına vaktinde yiyecek vermek için başlarına atadığı güvenilir ve akıllı köle kimdir? Efendisi eve döndüğünde işinin başında bulacağı o köleye ne mutlu! Size doğrusunu söyleyeyim, efendisi onu bütün malının üzerinde yetkili kılacak. Ama o köle kötü olur da içinden, `Efendim gecikiyor` der ve öteki köleleri dövmeye başlarsa, sarhoşlarla birlikte yiyip içerse, efendisi, onun beklemediği günde, ummadığı saatte gelecek, onu şiddetle cezalandırıp ikiyüzlülerle bir tutacak. Orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır.” (Matta 24:43-51)

Nedir kitap yakma türünden erdeme, sağduyuya, gerçeğe rest çekeni etkileyen dağıtıcı gücün etkeni? KIZGINLIK, ÖFKE.. Başka yolla başa çıkamadığı bilgiye, inanca, görüşe çok sert bir eylemle yıkıcılığı sancağı kılmak.. Çünkü bu öfkeye set çekebilen gücün yeterliliğini tanımamış o!  Kızgınlık bardağından içki içen pişmanlık yatağında kan kusacaktır. Öfke, hiddet, kızgınlık aynı ocakta kaynamış zehir zıkkım insan tepkisidir. Bunun getirdiği zarar, üzgü, yıkım dille anlatılamaz. Sevgiyi, acımayı, hoşgörüyü, bağışlayıcılığı kökten dışlayan çirkinlik alemidir öfke.

Tarih boyunca öfke sonucu ne denli savaşlar, soykırımlar, katliamlar oldu; oluyor da.. Ademoğlunun temel tutsaklığı öfkeyedir. Uygarlığın doruklaştığı şu döneme ‘Öfke Çağı’ dememiz hiç de yanlış olmaz. Bir futbol takımı oyun yitirir, yanlıları küplere biner, huligan yıkımını enikler. Toplumuna karşı bazılarının kanı başına sıçrar, ormanları ateşe verir ya da içerleyişini başka taşkınlıklara yöneltir. Terörizm eylemini esinleyen, yönelten duygu elbette yanıp tutuşan öfkedir. Bunun en belirgin, kahredici göstergesi, 11 Eylül 2001 cinnetidir. On dokuz kişiye öfke öylesi egemen olmuş ki, değerlerin tümünü —kendi canlarına saygıyı da— bir yana itiyor. Ve bu eylem Allah’a yükletiliyor!
okumaya devam edin…