Bu bağlamda Hristiyan inancının Reform geleneğindeki bir Hristiyan için bütün yaşam Coram Deo yani Kutsal Üçlüğün varlığında sürdürülen bir yaşamdır. Kısacası, bütün yaşam bu Tanrı’nın gerçekliğinin ışığında anlaşılır. Günümüzün etkin Reform vaizlerinden olan John Piper bunu çok güzel ifade etmektedir: ‘Tanrı olmaksızın hiçbir şeyi anlamak mümkün değildir. Tanrı’yı bir kenara koyup bir şeyleri anlamaya kalkmak evrenin en önemli gerçeğini bir kenara kaldırıp atmak olacağı için tamamen gerçek dışı olacaktır”.

Bu nedenle bu geleneği izleyen Hristiyanlar klasik inanç savunmasının ardındadırlar. Aslında bazıları yanlış bir biçimde, bu gelenekteki Hristiyanların, Aristoteles’in nedene dayalı bir Tanrı varlığı kanıtlaması görüşüne inandıklarını sanırlar. Ondan sonra Kutsal Yazı’lara dönüp bunu Kutsal Üçlük ve lütufkar Tanrı anlayışıyla bağdaştırdıklarını düşünürler. Oysa bu tamamen yanlıştır. Bilinenin aksine böyle bir düşünceyle, Reform geleneği Hristiyan düşüncesinin oldukça sorunu vardır.
okumaya devam edin…

Üçlü Birlik kavramının bu kadar çok şaşkınlık yaratmasını sağlayan şey, Eski Antlaşma’daki, tektanrıcılık üzerine olan bu hararetli buyruktur. Eğer Tanrı tekse, nasıl oluyor da biz üç kişiye – Baba, Oğul ve Kutsal Ruh – tapınmayı doğru kabul edebiliyoruz? Üçlü Birlik kavramı bu soruyu yanıtlamayı amaçlamaktadır. Üçlü Birlik formülü şudur: “Tanrı öz olarak bir, kişilik olarak üçtür.” Bu yazıyı okumak için tıklayın!