Westminster Ä°nanç Açıklaması’nın Kısa Katekizm’inde (ilmihalinde) şöyle bir soru yer almaktadır: “Mesih krallık görevini nasıl yapar?” Bunun cevabı, “Mesih krallık görevini, bizleri Kendisine boyun eÄŸdirerek, bizleri yönetip koruyarak, Kendisinin ve bizim bütün düşmanlarımızı zapt ederek ve yenerek yapar” demektedir.
Bizi zevk için ezip geçecek bir Tanrı’ya aslında güvenmemiz ve hatta saygıdan kaynaklı bir korku duymamız mümkün deÄŸildir. Fakat bizlerin uÄŸruna kendi ellerine çiviler çaktırabilecek olan bir Tanrı’ya yürekten bir saygı ve bu saygıdan kaynaklı korku duyarız. Ve yürekten güveniriz.

Bu nedenle, Reform geleneÄŸindeki bir Hristiyan için Tanrı’nın egemenliÄŸinin kurtaran lütfü her zaman esas olandır. Yani Luther’in lütfü vurgulaması, Calvin’in öğretisinde Tanrı hükümranlığını öne çıkarmak ÅŸartıyla lütfün ne denli önemli olduÄŸunun dile getirilmesi ÅŸeklinde yerini bulmaktadır. Her ÅŸeye kadir, her ÅŸeyin sahibi, evrenin hakimi olan o yüce Yaratan o görkeminin ifadesi olarak yaptığı her ÅŸeyi lütfundan dolayı yapmaktadır. Mesih Ä°sa’da bize saÄŸlanan kurtarış, bağışlanma, sonsuz yaÅŸam hep bu hükümran Tanrı’nın lütfunun bize dökülmesidir. Bu geleneÄŸin samimi inanlısının bakış açısı hep bu en zirve noktadan baÅŸlamaktadır.
okumaya devam edin…

Kutsal Kitap teolojisi her zaman yaratan ve yaratılan arasındaki o önemli ayrımı vurgulamaktadır. Yani insan yaratanı kendi aklına, nedenlerine, düşüncesine, algılarına göre ÅŸekillendiremez. Ä°nsan sınırlıdır. Bu baÄŸlamda yeniden vurgulamak gerekirse Tanrı’nın var oluÅŸu bize baÄŸlı deÄŸildir. Yu. 5:26′da şöyle diyor: “Çünkü Baba, kendisinde yaÅŸam olduÄŸu gibi, OÄŸula da kendisinde yaÅŸam olma özelliÄŸini verdi”. YaÅŸam ve her ÅŸey O’ndan geldiÄŸine göre ve her ÅŸeyin çıkışı Kendisine ait olduÄŸuna göre Tanrı, Kendisi dışında hiçbir ÅŸeye baÄŸlı deÄŸildir.

Her ÅŸey Kendisine baÄŸlı ve Kendisinden kaynaklı olduÄŸuna göre, Tanrı Kendi sınırsızlığında deÄŸiÅŸmezliÄŸin de abidesidir. Bu nedenle “Her bakımdan deÄŸiÅŸken, kararsız olan kiÅŸi Rab’den bir ÅŸey alacağın ummasın” (Yak. 1:7) ayeti doÄŸrultusunda kararsız, deÄŸiÅŸken ve sınırlı olan insanın Rab’le kolay bir bağı olması, Rab lütuf göstermedikçe mümkün de deÄŸildir. Bu nedenle, Tanrı’yı tanımlamak, anlamak, varlığına karar verip vermemek insanın kararlarına baÄŸlı deÄŸildir.
okumaya devam edin…

Bu baÄŸlamda Hristiyan inancının Reform geleneÄŸindeki bir Hristiyan için bütün yaÅŸam Coram Deo yani Kutsal Üçlüğün varlığında sürdürülen bir yaÅŸamdır. Kısacası, bütün yaÅŸam bu Tanrı’nın gerçekliÄŸinin ışığında anlaşılır. Günümüzün etkin Reform vaizlerinden olan John Piper bunu çok güzel ifade etmektedir: ‘Tanrı olmaksızın hiçbir ÅŸeyi anlamak mümkün deÄŸildir. Tanrı’yı bir kenara koyup bir ÅŸeyleri anlamaya kalkmak evrenin en önemli gerçeÄŸini bir kenara kaldırıp atmak olacağı için tamamen gerçek dışı olacaktır”.

Bu nedenle bu geleneÄŸi izleyen Hristiyanlar klasik inanç savunmasının ardındadırlar. Aslında bazıları yanlış bir biçimde, bu gelenekteki Hristiyanların, Aristoteles’in nedene dayalı bir Tanrı varlığı kanıtlaması görüşüne inandıklarını sanırlar. Ondan sonra Kutsal Yazı’lara dönüp bunu Kutsal Üçlük ve lütufkar Tanrı anlayışıyla baÄŸdaÅŸtırdıklarını düşünürler. Oysa bu tamamen yanlıştır. Bilinenin aksine böyle bir düşünceyle, Reform geleneÄŸi Hristiyan düşüncesinin oldukça sorunu vardır.
okumaya devam edin…

Tanrı her ÅŸeyin baÅŸlangıcıdır. Kutsal Kitap Tanrı’nın bize Kendisini anlattığı özel vahyidir. Kendisine çağırdıklarına, Kendi halkına hitap eden Kutsal Kitap daha ilk sözleriyle Tanrı’yı, Tanrı kavramını, O’nun yaratıcılığını, sahipliÄŸini bize açıklamaktadır. Bu nedenle, Tanrı’nın Kutsal Kitap’ına samimi bir biçimde iman eden bir kiÅŸi için, Kutsal Kitap nereden baÅŸlarsa onun da oradan baÅŸlaması adeta bir olmazsa olmaz ilkedir.

Ä°man eden kiÅŸinin de Kutsal Kitap’ın baÅŸladığı yerden baÅŸlaması ne demektir? Bütün düşüncemizin yegane sahibi Tanrı’dır. Bizim bilgimiz sınırlıdır, konuÅŸmamız sınırlıdır. Oysa her ÅŸeye kadir olan Tanrı bütün bilginin sahibidir. O, her ÅŸeyin de başı olduÄŸuna göre, o zaman düşüncemizin sahibi olarak O, bizim de başımızdır. Kısacası, bütün düşüncelerimiz ancak O’nda baÅŸlamış olmaktadır.
okumaya devam edin…