Kutsal Kitap üç dilde yazılmıştır, okumak için burayı tıklayın!

İlk ve tek karşılaşma 192 metrelik bir koşuydu. Kazanana yaban zeytin dallarından örülmüş basit ama şerefli bir taç takılırdı. Bunun onuru reklamcılık milyonlarından daha şanlıydı. Kazanabilmek için krallar bile halktan yarışçılarla koşuşurdu. Kazananın önemine müzik bestelenir, yontucular mermerden büstünü oyar, ozanlar onu öven şiirler yazardı. Kovalanan amaç, sağlıklı akıl sağlıklı bedende barınır düzgüsüydü. Sonraları Latince üç kelimeyle özetlendi başarının doruğu. CITIUS, ALTIUS, FORTIUS: Daha hızlı, daha yüksek, daha güçlü. Amaç hep aynıdır.

Olimpiyatlar beş yılda bir yapılırdı. Gelmekte olan oyunları ilan eden haberciler yakınırak Yunan kentlerine uzanır olayın yaklaştığını bildirirdi. Olimpiyat Barış Yılı ilan edilir, idam yargıları ertelenir, savaşlar durur, seyahatler güvenlikte yapılırdı. Sürtüşmenin, terörizmin sözü edilemezdi. Çağlar sonrası cihan savaşları yüzünden 1916, 1940 ve ’44 Olimpiyatları suya düştü! 1972 Olimpiyatları’nın kana bulandığını anımsayanlar çok. Şu dönemde güvenlik önlemleri temel sorun. Nereye gidiyoruz? Bunun yanı sıra hiç durmadan sırıtan bir oyun: Kolay tarafından taç giyerek madalyaya konmak.. Içtiği andı çiğneyip, Steroid denen biyokimyasal nesneleri bedene sokarak doping yapan sporcuların oluşturduğu düzensizlik ceylan çevikliğine kavuşmanın kestirme yolu! Işin acıklı yönü, tıbbi yoklamayı atlatabilen alicengiz oyunları bol!

Oyunlardaki amaç nedir? Yaşam koşusunda senin amacın nedir? Ne olmalı? Ne yüzle Tanrı’nın karşısına dikileceksin? Tanrı Sözü’nde yaşamınla ilgili köklü ve somut gerçeklere değinilir: “Bilmez misiniz? Koşu alanında yarışanların tümü koşuya katılır, ama ödülü tek kişi alır. Sizler de ödülü elde etmek amacıyla koşun” (I Korintoslular 9:24). Varlığının özünü önemini tanıyabildin mi? Yarışı ne yapmacık katkılarla, ne sırtında günah yüküyle, ne de dinsel-biçimsel törelerle doruklayabilirsin.

Sağtöre ve disiplin sporcunun ilkesi olmalı. Bu kişi kilosuna yediğine dikkat eder, keyfe zevke rest çeker. Yengiye götüren yol çocuk oyuncağı değil. Kutsal Söz’de buna koşut bir ilke vurgulanır: “Her atlet her konuda tutkularına üstün gelmek zorundadır. Bunu, solup giden bir çelengi başlarına geçirebilmek için yaparlar. Ama bizim amacımız hiç solmayandır” (I Korintoslular 9:25). Gönlü sporda olan, dört yılda bir yinelenen Olimpiyatlar’a yılın her ayında her gününde ilgiyle hazırlanır. Spora ters düşen her tutsaklıktan sakınır. Madalya onun tek kovalayışıdır. Rüyan özlemin nedir? İçi dışı günahla yoğrulu yaşamın kesin bozguna gideceğini bilmen boyun borcundur. İncil’in yüreklendirmesi açıktır: “…her tür ağırlığı ve kolaylıkla kuşatabilen günahı üzerimizden atalım. Önümüzdeki koşuyu katlanışla koşalım” (Ibraniler 12:1).

Sonuçlu, önemli bir yarıştasın. Seni yaratan, önüne belirgin bir amaç koydu: Canının güvenlikle, açık alınla o parlak Yurt’a ulaşması. Tanrı, canının hem sahibi hem de yönetmenidir. Bu canı arıtıp sonsuzun ödülüne yaraşır kılmak ön ilgisidir. İsa Mesih’i kurtarıcın olsun diye yeryüzüne gönderdi. Beden kuşanan İsa günahsız kötülüksüz yaşamıyla, tek kurtarabilen olduğunu kanıtladı. Kutsal kanını günahlılar yararına kurtulmalık niteliğinde sundu. İblise karşı kesin yengiyi gerçekleştirdi. Kurtuluş gönencine kavuşan inanlı imanının denektaşını dile getirir: “Onun içindir ki gelişigüzel koşmuyorum. Havayı yumruklarcasına boks yapmıyorum. Tam tersine, bedenimi eziyorum ve onu tutsak kılıyorum. Olmaya ki, başkalarına Söz’ü bildirdikten sonra, kendim onaylanmayan biri durumuna düşeyim… boşa koşmayayım ya da koşmuş olmayayım diye… Bu sonucu kovalayarak emek çekiyor, O’nun bende etkin iş gören gücü uyarınca çaba harcıyorum” (I Korintoslular 9:26,27; Galatyalılar 2:2b; Koloseliler 1:29).

İsa Mesih arıttığı insanı zafer yörüngesine çıkarır. İblise, günaha, ölüme, cehenneme karşı yengisiyle kanıtlanan tek kişidir O. İnanlısının yaşam disiplini şöyle özetlenmekte: “Gözlerimiz imanımızın önderi ve bütünleyicisi Isa’ya baksın. O önündeki sevinç için çarmıha katlandı, haç utancını hiç önemsemedi. Şimdi Tanrı tahtının sağında oturmuştur… Mesih İsa’nın değerli bir eri olarak sıkıntıları paylaş” (İbraniler 12:2; II Timoteos 2:3). O, inanlısını güngünden yüreklendirir: “…Gücünün az olduğunu biliyorum. Buna karşın, sözümü sıkı tuttun ve adımı yadsımadın” (Vahiy 3:8b).

Mesih şimdiki yaşamın sebatlı koşucusuna vaadini duyuruyor: “…Ölüme dek güvenilir ol, sana yaşam tacını vereceğim” (Vahiy 2:10b). O’nun inanlısı kanıtını şöyle vurgular: “Kuşkusuz, biz geri çekilip mahva gidenlerden değiliz. Tersine, imanı koruyup canı güvenliğe alanlarız” (İbraniler 10:39). Bunlardan biri haberci Pavlos’tur. Roma imparatoru Nero’nun buyruğuyla kellesi uçurulmadan önce şu ezgiyi yükseltti: “Sağlıklı yarışı yarıştım, koşu alanının sonuna ulaştım, imanı korudum. Bundan böyle benim için doğruluk tacı hazır bekliyor. Hak Yargıç Rab O Gün onu bana verecek; hem yalnız bana değil, O’nun görkemli gelişini sevgi duygusuyla bekleyen herkese” (II Timoteos 4:7,8). Doğruluk tacı Mesih bağlısının güvencesidir. Doğru ilkelere bağlı sporcu şeref kürsüsüne çıkar. Hak Yargıç’ın karşısına çıkacaksın, ama O’nun onayına kavuşamazsın. Çünkü yaşamın doğruluğa ters düşen eylemlerle dolu. Hak Yargıç doğruluk tacını Mesih’in doğruluğuyla donatılana verir; O’nun kurtarmalığıyla arıtılana.

Başarılı spora temel gereksinim nedir? Hiç duraksamadan verilecek yanıt şudur: Sağlam sağlıklı beden ve onu doğru ilkelere saygıyla kullanabilme yeteneği. Sporun bulucusu eski Yunan soruya daha da içerikli biçimde yaklaştı: Sağlıklı akıl sağlıklı bedende barınır. Olimpiyat karşılaşmaları bu amacı güderdi. Aklı bedeni doping yoluyla baltalayan kurnaz sporcular hiç değişmeyen ilkeye kulak versin, onu benimsesin.

İnsan bedeni Yaratan’ın en üstün eseridir kuşkusuz. Ama günah denen kötü sonuçlu illet hem aklı etkiledi, hem de bedeni. Kutsal Kitap insanın yaratılışını ve gelişimini anlatan Tanrı esinidir: “Tanrı insanı kendi suretinde yarattı. Böylece Tanrı suretinde yaratıldı o: Erkek ve dişi olarak. Onları kutsadı… RAB Tanrı Adem’i topraktan yarattı ve burnuna yaşam soluğunu üfledi. Böylece Adem yaşayan varlık oldu… Tanrı yaratıklarına baktı ve her şeyin çok iyi olduğunu gördü” (Yaratılış 1:27,28,31; 2:7). Tanrı kendi yaşam nefesini üfleyince öz varlığıyla koşut günahsız, kötülüksüz insanı yaratmış oldu. O’nun bozuk, günah nedeniyle düşük birini yarattığı düşünülebilir mi?

Tüm uğraşı güzeli bozmak, araya nifak sokmak olan şeytan, çok önceden en parlak melek iken Yaratanı’nı kıskandı, O’na rest çekerek üstünlük tasladı. Yaratığın Yaratanı kıskanması budalalık sayılmaz mı? İşte, günah budalalıkla oluştu. Bu çirkin eylemin sonrası akla hiç gelmedi. Egemen Tanrı o küstah meleği yücelerden attı; o pak yaratık zifiri karanlık şeytana (Lusifer) dönüştü. Kendi ardından cinler diye bilinen bir sürü meleği de taşıdı. Tanrı kararlaştırdığı vakitte insanı yarattı, erkekle eşini Aden bahçesine yerleştirdi. Yaratan’ın üstün yapıtını bozmak şeytanın bundan sonraki amacıydı. Yılana sokularak ilkin Havva’yı, sonra Adem’i budalalığa sürükledi. Onları da Tanrı gibi olmaya heveslendirdi. Bu olayda Yaratan atalarımızı cennetinden dışarı attı. O gün bugün insan soyu şeytanın saldırısıyla budalalık çalkantısında.
Ama Tanrı insanı o düşüşte bırakmadı. Yeryüzüne bambaşka bir insan göndereceğini o anda açıkladı (bkz. Yaratılış 3:15) ve sonraki çağlarda vaadini tümledi. Öncesiz Sözü, biricik Oğlu Mesih’i erden bir kızdan (Meryem) insan bedeninde insanlığa gönderdi (bkz. İbraniler 2:14,15). Bu insan herkesten farklıydı: Bakireden geldi, özgün ve kalıtımlı günahla bozulmamış kusursuz bedende doğdu. Tümden kutsal insan günahlı insanlar yararına kendisini kurban niteliğinde sundu, böylece Tanrı vaadini gerçekleştirdi. İnsanı seven hak Tanrı, öncesiz Oğlu’nun kurbanına iman edeni günahtan arıttığını, paklanmış evladı kıldığını bildiriyor (bkz. İbraniler 10:20).

Özetle, hepimizin birer parçası olduğumuz insanlık tarihi. Tanrı’nın suretinde ve benzerliğinde yaratılan üç kapsamlı varlık: Ruh, can ve beden (bkz. Mezmur 84;2; I Selanikliler 5:23). Bedenimiz fiziksel. Ruhumuz en azından onun gibi etkinsel. Ve canımız, varlığı işlerlikte tutan öğe. Can diri; ne var ki ölümü bekliyor. İnsanı Yaratanı’na bağlayan ruhun özelliği kolayından anlaşılıyor. Akıl diye bilinen özellik ise, canla ruhun kişiyi üstün aşamaya getirmesine, bedenin işlerliğine yardımda bulunabiliyor. Hayvanların kendine özgü aklı var, ama içlerinden hangisi insan aklına erişebilir? Aklımız Yaratan’ın suretini taşımanın göstergesidir. Böylesi güç anlaşılan varlıktır üç kapsamlı insan. Davut Tanrı’ya sorar: “İnsan nedir ki, sen onu anasın? Ademoğlu nedir ki, onu arayasın?” (Mezmur 8:4). İsa Mesih bunu çobanın kayıp koyununu kaygıyla arayışına benzetir (bkz. Luka 15:3-7).

Günahın etkisinde bulunan akıl bedenin parçalarını düşük, bozuk, çirkin ataklıklara sürükleyebiliyor. Beden düzensiz akıldan buyruk alınca eylemler canı allak bullak ediyor. Sözü edilen düzgü başka biçimde anlatılabilir: Sağlıklı beden sağlıklı akılla yönetilir. Akıl Yaratan’ın buyurduğu biçimde çalışmayınca, güzelim beden budalaca işlere dalabiliyor. Örneğin, doping, vb. Buna karşı sağduyulu yöntem kişiyi çağırıyor: “Tanrı’nın insan kavrayışını aşan barışı, Mesih İsa bağlılığında yüreklerinizi ve akıllarınızı koruyacaktır. Özetle kardeşlerim, aklınızı erdemli ve övgüye değer ne varsa ona yorun: Gerçek, saygılı, doğru, pak, güzel, onurlu olan ne varsa” (Filippililer 4:7,8). Bunun yanı sıra da birçoklarca sınanan ilke vurgulanıyor: “Şunu demek istiyorum: Vaktinizi Ruh yönetiminde geçirin. Böylece bedenin gereksiz isteklerini doyurmakla uğraşmazsınız. Çünkü bedenin istekleri Ruh’a, Ruh’un istekleri de bedene karşı çıkar. Bunlar birbirine karşı direnir. Öyle ki, özlediğiniz işleri yapamayasınız” (Galatyalılar 5:16,17).

Yaratan’ın benzersiz yapıtı buyruklarını arıtılmış ve yönlendirilmiş akıldan alınca eylemler doğruluğa kavuşur. Şeytanın buyrukları kovulur, varlık Tanrı’ya sunulur (bkz. Romalılar 12:1). Beden kendi mülkümüz değil, Tanrı’ca sağlanan en değerli emanettir. Sağlıklı biçimde kullanılması aklın sağlığına bağlıdır: “Mesih Tanrı’ca bizler için bilgelik kılındı” diye yazılmıştır (I Korintoslular 1:30). Aklı kısıtlı, sınırlı insana İsa Mesih’in kurtarmalığıyla zekanın kaynağı açılıyor: “Aklı pek olanı kesin esenlikte saklarsın; çünkü o sana güvenir” (Yeşaya 26:3). Değerlendirilecek ilke işte budur.

Varlığın barınağı, gizemlerle dolu beden tutsaklıktadır. Özgürlüğe kavuşmalı. Mesih bunu gerçekleştirir (bkz. Romalılar 3:23,24). En güçlü beden bile ölüm tutsağıdır; vefat ve çürüme kesin akıbetimiz. Isa Mesih yerimize öldükten sonra yeterlilikle dirildi. İnanlısını da diriltecek, ölümsüz beden verecek (bkz. Filippililer 3:20,21). Kurtarıcı Mesih’e bağlılık din özelliğinden, din görevlerinden apayrı ilişkidir. Günahlar için ölüp dirilene, inanlısına günahtan özgürlük ölüme üstünlük verebilene, yücelerde kesin egemenliğiyle belirene imanla sarılmaktır. Cana, ruha, bedene gerekli doğruluğu salt O sağlar. Çağrısı sana da ulaşıyor şu anda. Koş O’na, katıl hükümranlığına, kavuş armağanına.

Yazan: Thomas Cosmades

1. Diğer antik yazılarla karşılaştırıldığında Kutsal Kitap’ın mitolojik bir yazım karakteri olmadığı görülür. Sık olarak karşılaştığımız “Kutsal Kitap mitolojik anlatımlarla doludur” sözü elimizdeki kanıtlara bakıldığında geçerli değildir. İnsanlar Kutsal Kitap’ın içindeki mucizeleri, tufanı ve diğer karşılaştırılabilecek bölümleri okumaya ve mitoloji yazıları olarak nitelendirilen antik kaynaklarla karşılaştırmaya teşvik edilmelidirler.
2. Yahudi – Hristiyan tarihi Yunan görüşünden farklıdır. Kutsal Kitap’ın tarihsel olarak güvenilirliğini gözden geçirmeden önce bu farkı anlamak çok önemlidir.
3. Kutsal Kitap bilimsel bir metin değildir, dünyayı genelde gözle görüldüğü gibi tanımlamaktadır. Kutsal Yazılar’ın bilimle olan “çatışması” “phenomenal” yani normal bir insanın dünyaya bakış açısı kavramından algılanmalıdır. Bu sorunun cevabı için bu kavramın tanımının anlaşılması lazımdır. Galileo olayında olduğu gibi geçmişte kilisenin yaptığı birçok hatalara bakarak birçok şeyler öğrenebiliriz.
4. Çeşitli konular çelişkili oldukları söylenilen konularla aslında aynı değildir. Kutsal Kitap’ın “çelişkilerle dolu olduğu” suçlaması geçerli değildir. Bu soruda çelişki yasasını bilmek ve anlamak esastır. Kutsal Kitap metnini yakından inceleme çeşitli metinlerin çelişkili olduğu metinlerle farklı olduklarını gösterecektir.
5. Modern tarihsel araştırmalar Kutsal Kitap’ın güvenilirliliğine güvenilirlik katmaktadır. Tarihsel araştırmalar ve arkeolojik bulgular Kutsal Kitap’ın tarihsel anlamda güvenilirliğini ve doğruluğunu daha da etkin kılmıştır. Kumran, Ebla, Amama ve başka yerlerde bulunan önemli belgeler 19.yy.’daki bütün olumsuz eleştirilerin karşısına “güvenli sonuçlar” olarak çıkmıştır.
6. Kutsal Yazılar’ın yanılmazlığı üzerine kurulan kilisenin imanı Mesih İsa’nın Kutsal Yazılar’a bakış esasına göredir. Bu dairesel değil, doğrusal sonuca gitme yöntemini içermektedir. Bu yöntem Mesih bilgisine olan genel güvenden hareketle Mesih’in Kutsal Yazılar’ın “yanılmazlığı” üstüne kurulan görüşünü kabul edişe doğru harekettir.

Yazan: R.C. Sproul

Oysa Tanrı Sözünü çalışmak için bahanelerimizden daha çok sebebimiz vardır. Aşağıdaki bahanelerden bazıları muhakkak ki birimize uymaktadır. Dediğim gibi kendimize karşı dürüst olup bu bahanelerden hangisini kullandığımıza bir bakalım. Ve Tanrı’ya bu bahaneden kurtulmak için dua edelim. Tanrı sizi her gün her saat hatta her an sizinle bir ilişki kurmak ve kendisini size tanıtmak için beklemektedir. Lütfen bunu unutmayalım.

1) Kutsal Kitap’ı sadece çok iyi eğitim almış kişiler anlayabilir. Ben anlayamam çünkü eğitim almadım.
Böyle bir sözü çoğumuz söylemişizdir değil mi? Ama Tanrı’nın sözlerinin kimin için olduğunu düşünürsek böyle bir bahaneyi geçersiz kılabiliriz. Çünkü Tanrı Sözü herkes içindir. Tanrı herkesin kendini iyi bir şekilde tanımasını ve sözünün anlamasını ister. O zaman Kutsal Kitap’ı okumak sadece eğitimli kişilerin hakkı değil herkesin hakkıdır. Pekçok ilköğretim kitabında bile Kutsal Kitap’takinden daha fazla teknik terim olduğunu görebiliriz aslında.

2) Kutsal Kitap sıkıcı bir kitap. Hele sayılar ve isimler. Okumaya dayanamıyorum.
Bu da her zaman duyduğumuz bir şey. Kutsal Kitap’ın yüzde ellisi öykülerle doludur. Hem de heyecan verici öyküler, İbrahim’in seyahatleri, Yusuf’un köle olarak satılması ve Mısır’daki hayatı, Musa ve İsrail halkının çölde yaşadıkları ve daha niceleri Bu öyküler nasıl sıkıcı olabilir? Kutsal Kitap yaşayan bir kitaptır. Her ayeti canlılıkla doludur.
Şiir sevenler Mezmurlar’ı okurken nasıl sıkılabilirler? Tanrı halkının Tanrı’ya yakarışları, sevinçleri, hüzünleri, pişmanlık dolu yüreklerini görmek insanı nasıl da etkiliyor.
Peygamberlerin gördüğü görümleri biraz daha incelersek onların nasıl gerçekleştiğini bir görsek en hayalperest insanın bile aklını durdurmaya yeter sanırım.
Belki Türkiye şartlarında çeviri sorunu yaşamaktayız. Genç kuşak bazı kelimeleri anlamakta zorlanabilir. Ama kimse hukuk fakültesine girmem demez sanırım. Ve orada ne okuyacağınızı neyle karşılaşacağınızı biliyor musunuz? Osmanlıca. Hem de senelerce bunları okumak zorundasınız. Kimse şu hukuk kitaplarını çağdaş Türkçe’ye çevirelim demiyor. Ancak şimdi yeni çeviri de yayınlanmış bulunuyor. Bu nedenle, bu bahanede ortadan kalkmış oluyor.
Sayılar ve isimlere gelince. Bu konuda haklı olabilirsiniz. Ama ilk okuduğunuz zaman bunları biraz kendinizi zorlayarak okursanız zamanla içinde Tanrı’nın planını ve harikalarını da görebilirsiniz. Tanrı boşu boşuna hiçbir iş yapmaz.

3) Ne yazık ki, çok yoğun olduğum için Kutsal Kitap’ı okumaya zaman bulamıyorum.
Doğrudur. Bugün çağımız zaman çağı. Yirmi dört saat neredeyse insanlara yetmemekte. Özellikle ev hanımlarından sık sık duyduğum bu bahaneyi bir yere kadar kabul edebilirim. Ama unutmayalım ki bu zamanı bize veren Tanrı’nın kendisidir. Tanrı’nın ne kadar meşgul olduğunu düşünebiliyor musunuz? Dünyanın dönmesi, yıldızların birbiriyle çarpmadan dolaşmaları,

Afrika’daki bir bebeğin sağlıklı bir şekilde dünyaya gelmesi vb. pek çok olayın düzeniyle ilgilenmekte. Ama milyonlarca insan O’na dua etmek istediğinde, O onları dinlemek için (hem de her birini) hazırdır.

Eğer Tanrı’nın bizimle birlikte olmak için tasarladığı planı Kutsal Kitap içinde görebilirsek, özellikle O’nunla bizim barışımızı sağlamak için kendi Oğlunu çarmıhta bizim için verdiğini düşünürsek, biz de günümüzün bir parçasını O’na verebiliriz değil mi?
Gördüğümüz gibi bahaneler Kutsal Kitap’ı okumamak için yeterli değil. Böyle şeyler bizi Kutsal Kitap’tan ve böylece heyecan verici pek çok deneyimden uzak tutacaktır. Bahanelerimizi ve Kutsal Kitap’ı okumadığımız sürece neler kaçırdığımızı da bir kez daha düşünelim. Böylece Kutsal Kitap’ı okumak için kesin bir karar verip harekete geçebiliriz.

Yazan: Banu Çelik

Peki ama varlığını bildiğimiz bu yüce yaratıcıyı nasıl tanıyabiliriz? Tanrı vardır ama nasıl biridir? Bir kişilik midir? Ağlar mı? Güler mi? Nasıl düşünür? Planı nedir? İşte bu ve bunun gibi pekçok sorunun cevabını yalnızca bir yerden öğrenebiliriz. Bu da Tanrı’nın kendi sözü olan Kutsal Kitap’tır. Tanrı’nın insanı yaratmaktaki amacını Yaratılış kitabının başlarında okuyabiliriz. Dünyanın bu günkü kötü düzeninin sebebini insanın günaha düşüşünde saklı olduğunu da bu kitaptan öğreniyoruz. Tanrı’nın insanlarla olan amacını, planını hiç eksiksiz baştan sona kadar Kutsal Kitap bize açıklar.

Tanrı’nın hissettiklerini de Kutsal Kitap sayesinde biliyoruz. Günaha karşı olan hiddetini, halkına olan merhametini okuduğumuzda Tanrı’nın hislerinden de haberdar oluyoruz.
Kısacası bizi yaratanla bire bir ilişkinin yolunun rehberi Kutsal Kitap’tır. Bu yüzden bir Hristiyan için en önemli iş Kutsal Kitap’ı okumak ve onun tanıttığı Tanrı’yı tanımaktır.

2) ÇÜNKÜ KUTSAL KİTAP BİZE ONU ÇALIŞMAMIZI SÖYLER
Tanrı’nın İsrail’e yasayı verdikten sonra söylediği sözler önemlidir:
“Kulak ve, ey İsrail! Yahve Tanrı’ınızdır, O tektir. Tanrı’nız Yahve’yi bütün yüreğinizle, bütün canınızla, bütün gücünüzle seveceksiniz. Bugün size verdiğim bu buyrukları aklınızda tutun. Onları çocuklarınıza benimsetin. Evinizde otururken yolda yürürken, yatarken, kalkarken onlardan söz edin. Bir belirti olarak onları elinize bağlayın, alnınıza takın. Evlerinizin kapı süveterine, kentlerinizin kapılarına yazın” (Tesniye 6:6-9).

Şüphesiz bu sözler Tanrı’nın kendi sözlerinin öğrenilmesi ve öğretilmesi için verdiği bir emirdir. Tanrı’nın yine halkının kendisini tanıması için bir isteği vardır. O’nun karakterinin açıklanışı olan Kutsal Yazılar’ın halkının sadece dilinde olmaması için bir emir vermektedir. Yazılar, halkın aklında ve yüreğinde olacaktır. Böylece onlar Tanrı’nın halkı olarak sadece sözde bilinmeyeceklerdi, ruhta ve eylemde de Tanrı’nın halkı olacaklardı.

Yeni Antlaşma’ya geldiğimizde ise Pavlus’un Timoteyus’a yazdığı ikinci mektuptaki şu ayete bakalım:
“Kutsal Yazıların tümü Tanrı esinidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek ve doğruluk konusunda eğitmek için yararlıdır” (2. Timoteyus 3:16).
Tanrı esini olan Kutsal Kitap, bizim iman hayatımıza yön çizer. Bizler her zaman doğru yoldan sapmaya hatta doğru yola getirilmeye bile inat etmeye meyilli insanlarız. Bu yüzden Kutsal Yazılar böyle durumlarda bizi eğitmek için her zaman yararlıdır. Bazen bizi azarlayacaktır ama bu bizi tamamen doğru bir yolda eğitmek ve yola getirmek için olacaktır. Bu yolları biz ancak Kutsal Kitap’ın içinden öğreneceğiz. Tanrı’nın standardı ve kutsallığa giden yol Kutsal
Kitap’ın içindedir. Bu yolda bizi eğitecek olan da Kutsal Kitap’tır.

119. Mezmur’un tümü Tanrı Sözü’nün ne kadar harika olduğunu dile getirir. Mezmur yazarı, Tanrı Sözünün insanlık için yararını ve Tanrı’yı tanımanın verdiği tatlılığı anlatır. Her fırsatta Tanrı’dan sözlerini öğretmesini diler:
“Övgüler olsun sana, ya Rab Bana kurallarını öğret…” – Mezmur 119:12
“Koşullarını anlamamı sağla ki, Harikalarının üzerinde düşüneyim.” – Mezmur 119:27
“Kuluna sevgin uyarınca davran Bana kurallarını öğret. Ben senin kulunum, bana akıl ver ki, Öğütlerini altlayabileyim.” – Mezmur 119:124-125
Romalılar Mektubunda da açıklanan bu ifadeden özellikle Kutsal Yazılar’ın öğrenilmesinin bir imanlı için ne kadar önemli olduğunu görebiliyoruz:
“Önceden ne yazıldıysa, bize öğretmek için sabırla ve Kutsal Yazıların verdiği cesaretle ümidimiz olsun diye yazıldı” (Romalılar 15:4).

Görüldüğü gibi Tanrı’nın Sözünde de Kutsal Yazılar’ın öğrenilmesinin ne denli önemli olduğu vurgulanmakta. Bizler Kutsal Kitap’a boyun eğenler olarak bunu bir tavsiyeden daha önemli görüp hayatımıza almalıyız.

3) YANLIŞ ÖĞRETİŞLER
Pavlus Timoteyus’a yazdığı mektuplarda sık sık yanlış öğretişlerden ve bunlara nasıl karşı koyulması gerektiği konusundan bahseder:
“Sana emanet edilen iyi öğretileri, içimizde yaşayan Kutsal Ruh aracılığıyla koru” (2. Timoteyus 1:14)
Pavlus bu sözü sadece Timoteyus’a değil bize de söyler. Biliyoruz ki, pekçok öğretiş dünyada dolaşmaktadır. Özellikle çağımızın getirdiği fast food öğretişler, moda konular, mistik güçler vb. gibi öğretişler yavaş yavaş ilk kilisede olduğu gibi günümüz kilisesine de girme tehlikesi vardır. Hatta girmektedir bile. Peki bunlara nasıl karşı koyabiliriz. Tabii ki sağlam öğretiyle. Bu sağlam öğreti de Kutsal Kitap’ı anlamaktan geçmektedir. Tıpkı Pavlus’un Timoteyus’a öğütlediği gibi. Kutsal Kitap’ın ne anlatmak istediğini biliyorsak başkalarının anlattıklarına kulak asmaya-cağız. Unutmayalım:
“Biz ya da gökten bir melek bile, size bildirdiğimiz müjdeye ters düşen bir müjde bildirirse, lanet olsun ona” (Galatyalılar 1:8).
Bu uyarıyı ciddiye alıp Kutsal Kitap’ın sağlam öğretişine sımsıkı sarılalım.
Yazan: Banu Çelik