Devamı tabii ki şöyle: … bizimki senden kara. Çünkü İsviçreliler rezil bir referandumla yeni minareleri yasaklattı ama yeni cami yapımı serbest. Oysa bizde kilise yapımı yasak; haberiniz var mıydı? (Ermenilerden ve Rumlardan bahsetmiyorum tabii, çünkü özellikle Rumları o kadar azaltmayı becerdik ki, neredeyse adam başına bir kilise düşecek. Bu iki cemaatin yeni kilise yapmaya ihtiyacı yok). Türkiye’de sayıları topu topu 3 bin olan ve kamuoyunun ancak Malatya Zirve Yayınevi katliamı sonucu farkına vardığı Protestanların kilise yapması yasak.

Hukuki durum
Önce, Lozan. Siz okumaktan bıktınız, ben de yazmaktan: Lozan Antlaşması’nda kullanılan tek azınlık terimi ve ölçütü şudur: “TC vatandaşı gayrimüslimler”. Yine Lozan, “bu antlaşma yapıldığı tarihteki gayrimüslimler” gibilerden de bir şey demez. Yani, Lozan’a göre şu anda TC vatandaşı olan istisnasız bütün gayrimüslimler azınlık statüsündedir ve azınlık haklarına sahiptir. Ama burada azınlık hakkına bile gerek yok. Çünkü “dinini yaymak” Müslümanlara olduğu kadar gayrimüslimler ve bu arada Protestanlar için de hak.
Arkasından, çeşitli “mevzuat hazretleri”. 2003’te 6. AB Uyum Paketi tarafından değiştirilene kadar, bu insanların kilise yapmalarına engel olmak için 3194 s. İmar Kanunu Ek Madde 2 kullanılıyordu. Çünkü kanun sadece cami yapımını düzenliyordu. 2003’te “cami”nin yerine “ibadethane”, “müftülük”ün yerine de “mülki amir” kondu, mesele halloldu. Ne halloldusu? Olmadı tabii!

Gerçek durum
1) “Mülki amir”lerimiz Müslüman Türkiye’yi savunmaya kararlı. Ör. Ödemiş Kaymakamlığı şöyle yaptı: (a) Önce, “dinsel tesis tahsis edilmesi, edilemeyecekse toplantı yerinin dinsel tesis olarak onaylanması” talebini reddetti, (b) Protestanların ibadetini 07.11.2006’da yasakladı. Gerekçe: “Yasal ibadet yerleri bulunmamaktadır.” Araya İçişleri Bakanlığı girdi de, süreç devam ediyor. Dört gün önce iç ferahlatıcı bir haber: Bölge İdare Mahkemesi (b)’yi iptal etti. Ama “ibadet yeri tahsisi veya toplantı yerinin onayı” yine yok tabii.
okumaya devam edin…

“Ben de sana şunu söyleyeyim, sen Petrus’sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım. Ölüler diyarının kapıları ona karşı direnemeyecek.” (Matta 16:18)
Jeremiah Burroughs’un “Kilisenin Tohumu” isimli yazısını okumak için burayı tıklayın!

Gerçek Hristiyanlardan birçoğunun canını sıkan bir soru var: Görünen bir kilisenin birliğini ne zaman terk etmeli? Bu soru, Hristiyanların “kilise ümidinin bir o mezhebe, bir öbür mezhebe gidip geldiği ilgisiz ve laubali tavırlar sonucunda şiddet kazanır. Kilise birliğine gereğinden fazla değer verip, saflığın ve doğruluğun kaybını göz ardı etme pahasına korumaya alışmakla ters tarafa doğru şiddetlenir. Bazı kiliseler önderlerinin kilisenin saf-lığı, barışı ve birliği için çalışmak adına gizli bir yemin etmesini talep ederler. Ancak, eğer bir kilise doktrin ve eylemlerinde iffetsiz hale gelir ve önder gerçekten kiliseyi temiz kılma arayışında olursa, büyük bir ihtimalle kilisenin barışını ve birliğini bozmaya çalışmakla suçlanacaktır. Bu, barış, saflık ve birliği eşit şekilde korumak için ortaya atılmanın bir “görevimiz tehlike” olduğunu keşfeden Eski Antlaşma peygamberlerinin ve Yeni Antlaşma elçilerinin akıbeti gibidir.

Gerçekte kiliseler, bozulma durumuna ve bedeli ağır hatalara sıklıkla düşer. Bir kiliseyi küçük iffetsizliklerden dolayı tamamen terk etmek, merhametten yoksun kalmaktır. Saflık anlamında hiçbir kilise mükemmel değildir, ne doktrininde ne de uygulamalarında. Sabır ve merhamet, kilise tökezlediğinde gereklidir. Bununla beraber, görünen bir kilise topluluğunun, değil belki, kesinlikle terk edilmesi gereken bir an vardır ki, bu, kili-senin inancından dönecek kadar bozulduğu andır. Sapkınlık, kilise, Hıristiyan inancının temel bir gerçeğini reddettiği zaman ortaya çıkar. Eğer, örneğin, kilise müjdeyi inkar etmiş ya da Sakramentleri terk etmişse, gerçek kilise olma özelliğini sona erdirmiştir; imanlı, ondan geri çekilmeye artık mecburdur.
okumaya devam edin…