Kutsal Kitap’ı (Tevrat, Zebur ve Ä°ncil) kesinlikle kabul etmemizin nedeni O’nun Tanrı’nın kendisinin bize esinleyerek vermiÅŸ olmasındandır. Bu yüzden her imanlı bu kitabı yaÅŸamının mutlak yetki kaynağı olarak kabul etmelidir. Biliyoruz ki, Kutsal Kitap, Tanrı sözüdür. Ve Tanrı kendi istek ve emirlerini bu kitap aracılığıyla insanoÄŸluna bildirmiÅŸtir. EÄŸer Tanrı’yı tek yetkili olarak kabul ediyorsak, Kutsal Kitap’ın yetkisini de kabul etmemiz gereklidir.
O’nu okurken ya da çalışırken de bu yetkiyi ciddiye almalıyız.
“Kutsal Yazıların tümü Tanrı esinidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek ve doÄŸruluk konusunda eÄŸitmek için yararlıdır” (2. Timoteyus 3:16).

Tanrı Sözünün yetkisini kabul ettiÄŸimizde dolaylı olarak bir söz vermiÅŸ oluyoruz. Bu da Tanrı Sözünün dediklerini yerine getirmektir. Yetkiye boyun eÄŸmek, pratikte uygulamayı gerektirir. Tanrı sözünün sadece okuyucuları olmaktan daha ileriye bir adım atmamız gerekir. Bu da uygulamaktır. Tanrı sözünü ve Tanrı’nın bizden ne istediÄŸini öğrendikçe, bunu uygulamamız da gerekecektir. Kutsal Kitap’ın yetkisi sadece O’nu kabul etmek deÄŸil, kabul edip hayata geçirmektir. Tıpkı Yakup’un dediÄŸi gibi: “Tanrı sözünü yalnız duymakla kalarak kendinizi aldatmayın, bu sözün uygulayıcıları da olun” (Yakup 1:22).”
Yazan: Banu Çelik

Yeni Antlaşma kanonunun oluşması 300 senelik bir süreç değildir. Yeni Antlaşma kanonu zaten ilk yüzyılda tamamlanmıştı. Yeni Antlaşma kanonunun bütün kilise önderleri ve Hristiyan alemi tarafından kabul göremesi yaklaşık 110 senelik bir süreç gerektirmişti. İlk Kilise önderlerinin hepsi ayrı zamanlarda ve farklı coğrafyalarda birkaç kitap dışında Yeni Antlaşma Kanonu konusunda aynı çizgiye gelmişlerdir ve kanon listelerini hazırlamışlardır.
Bu yazının devamını okumak için burayı tıklayın!

Kutsal Kitap’da, tevrat, zebur ve incil’de geçen olayların yaÅŸandığı bölgelerin haritaları
Gözatmak için burayı tıklayın!