Bugünü güvensiz, yarını belirsiz yaşamın üzücü çalkantılarından biri de hastalık. Hepimiz onu geçirdik ya da geçirmekteyiz. Hastanın yanına gelen ona usulden ‘Geçmiş Olsun’ der, tez elden şifa diler. Doktor, hastabakıcı bakımla, ilaçla, iğnelerle hastayı iyi etmek ister. Sigorta hastanın masraflarını öder. Bu yoksa, hasta başkalardan acıma, destek bekler. Birçok hasta aşırı acıyla inler, yaşamı üzüntü dehlizine düşer, günlere kara perde iner. Bu arada yoksul aileler inler.

Tanrısayar biri olan Hezekiya, Ä°.Ö. 750 dolaylarında Yahuda kralıydı. Ağır bir hastalığa tutulmuÅŸtu. Tanrı onu saÄŸlığa kavuÅŸturdu, yaÅŸam süresini on beÅŸ yıl uzattı. Bunun üzerine o ÅŸu içtenlikli ilahiyi yükseltti: “‘Ölüler ülkesinin kapılarına inmek üzereyim’ dedim. ‘Günlerimin tam öğle vaktinde yıllarımın kalan kesiminden yoksun kaldım; RABBÄ° diriler ülkesinde görmeyece-ÄŸim, yeryüzünde yaÅŸayanlar arasında artık insan yüzüne bakmayacağım’ dedim. Konutum kalktı gitti; bir çoban çadırı gibi yanımdan çekildi. YaÅŸamımı bir dokumacı gibi sardım. O beni dokuma tezgahından kesiyor… Kırlangıç ya da turna nasıl cıvıldarsa, öyle cıvıldadım. Kumru gibi inledim, gözlerim yukarı bakmaktan zayıflıyor. Ya RAB, baskıdayım; Sen ol bana kefil… Beni iyi et, beni yaÅŸat. KuÅŸkusuz, derin acılar çekmem esenliÄŸim içindi. Canımı sevdiÄŸinden beni çürüme çukurundan kurtardın. Çünkü bütün suçlarımı sırtının ardına attın…YaÅŸayan insan, bugün benim yaptığım gibi Sana hamdedecek… RAB beni kurtarmaya hazırdır. RABBÄ°N konutunda, tüm yaÅŸam boyunca ezgilerimizi sazlarla yükselteceÄŸiz” (YeÅŸaya 38:9 20).
okumaya devam edin…