Bu nedenle, Reform geleneğindeki bir Hristiyan için Tanrı’nın egemenliğinin kurtaran lütfü her zaman esas olandır. Yani Luther’in lütfü vurgulaması, Calvin’in öğretisinde Tanrı hükümranlığını öne çıkarmak şartıyla lütfün ne denli önemli olduğunun dile getirilmesi şeklinde yerini bulmaktadır. Her şeye kadir, her şeyin sahibi, evrenin hakimi olan o yüce Yaratan o görkeminin ifadesi olarak yaptığı her şeyi lütfundan dolayı yapmaktadır. Mesih İsa’da bize sağlanan kurtarış, bağışlanma, sonsuz yaşam hep bu hükümran Tanrı’nın lütfunun bize dökülmesidir. Bu geleneğin samimi inanlısının bakış açısı hep bu en zirve noktadan başlamaktadır.

Yunus peygamber kurtarışın Tanrı’ya ait olduğunu çok iyi bir biçimde bize hatırlatmaktadır. Kurtuluş, insan katılımıyla söz konusu olan bir hadise değildir. Tamamen ilahi bir biçimde Tanrı elinden bize ulaşan bir olaydır. Baba’nın o seçip çağıran sevgisine göre Mesih İsa’nın kurtaran işinin Ruh’ça bize uygulanmasıdır.
Eğer bu kurtarma işinde bizim gücümüz, katılımımız olsaydı Tanrı’nın Mesih İsa’daki kurtarış amacına insan istemi karışır ve karışıklık olurdu. Bu nedenle ve İncil’in bize bildirisi doğrultusunda kurtuluş hiçbir biçimde insanın iradesiyle ve istemiyle gerçekleşen bir olay değildir. Tanrı’nın evlatları olarak, Tanrı’da yeniden doğuşu alarak doğmamız, yani Mesih İsa’ya samimi bir imanla inanmamız tamamen göklerdeki Baha’ınızın iradesi doğrultusundadır.

İşte, Reform geleneğinde imanını sürdüren samimi bir Hristiyan’ın yaşadığı ve teneffüs ettiği iman atmosferi Tanrı’nın böylesine muhteşem hükümranlığı içindedir.
Bizler Tanrı’nın muhteşem krallığına hayran olup tapınmayı arzuluyor ve yalnız bunu arıyoruz. Yeşaya’daki şu ayetleri birlikte okuyalım: “Kral Uzziyanın öldüğü yıl yüce ve görkemli Rab’bi gördüm; tahtta oturuyordu, giysisinin etekleri tapınağı dolduruyordu. Üzerinde Seraflar duruyordu; her birinin altı kanadı vardı; ikisiyle yüzlerini, ikisiyle ayaklarını örtüyor, öbür ikisiyle de uçuyorlardı. Birbirlerine şöyle sesleniyorlardı: ‘Her Şeye Egemen RAB kutsal, kutsal, kutsaldır. Yüceliği bütün dünyayı dolduruyor’. Ser afların sesinden kapı söveleriyle eşikler sarsıldı, tapınak dumanla doldu. ‘Vay başıma! Mahvoldum’ dedim, ‘Çünkü dudakları kirli bir adamım, dudakları kirli bir halkın arasında yaşıyorum. Buna karşın Kral’ı, Her Şeye Egemen RAB’bi gözlerimle gördüm/ Seraflar’dan biri bana doğru uçtu, elinde sunaktan maşayla aldığı bir kor vardı” (Yşa. 6:16).
Ya da Eyü. 42:46′ya bakalım: “‘Dinle de konuşayım9 dedin, ‘Ben sorayım, sen anlat/ Kulaktan duymaydı bildiklerim senin hakkında, şimdiyse gözlerimle gördüm seni. Bu yüzden kendimi hor görüyor, toz ve kül içinde tövbe ediyorum.”

Bu ve benzeri ayetlere baktığımızda Reform geleneğindeki samimi bir Hristiyan’ı iman ve ibadet için harekete geçiren o muhteşem Tanrı hükümranlığını görebilmek mümkündür. Ancak yaratılana düşen, bu muhteşem Kral’ın önünde eğilip, diz çöküp, yürek secdesiyle secde etmek ve bütün yüceliği O’na, yalnız O’na vermektedir.
Yaratılmamızın tek ve büyük nedeni aslında Westminster Kısa İlmihali’nde çok açıkça dile getirilmiştir. Westminster Kısa İlmihali’nin ilk sorusu şudur: “İnsanın var olmasının, varlığının, yaratılmasının yegane, tek, esas olan amacı nedir?” Hemen bu soruya şöyle bir cevap gelir: “İnsanın varlığının, var olmasının, yaratılmasının tek ve biricik amacı Tanrı’yı yüceltmesi ve sonsuza dek O’ndan zevk almasıdır.”

Yazan: Rev. Prof. Robert Lynn